Κυριακή απόγευμα και ένα κοριτσάκι έξι χρονών πηγαίνοντας στη θεία της βλέπει ξαφνικά έναν άντρα να τον βγάζουν από τον κήπο του, αποκαΐδια. Δεκαεννιά χρόνια μετά, μια νέα γυναίκα, με πάθος για την ελευθερία της και για τη δουλειά, μεσημέρι καλοκαιριού συναντά έναν άντρα πηγαίνοντας για να πάρει τη δέκατη έβδομη μαύρη βερμούδα. Σαράντα χρόνια μετά, σε ένα σπίτι στο πουθενά η ίδια γυναίκα, ξαναζεί για να την διασώσει, την ίδια ιστορία. Όπως την έζησε: sans voir! Αβλεπί! Όπως θα την προβλέψει στο κουπάκι του καφέ μια Φανή. Συναντώντας εκείνον που δεν έπρεπε να συναντήσει ποτέ, για να λύσουν τον κόμπο, εκπληρώνοντας χρέος και κινητοποιώντας την παλιά κατάρα.

Μια ιστορία για την τυχαιότητα αλλά και τη μοιραία φύση του έρωτα.
Η ερωτική ιστορία δυο ανθρώπων που γεννήθηκαν για να ανταμώσουν όπως και να καούν.
Μια γυναίκα που αναζητώντας το σπίτι της φωτογραφίζει σπίτια ξένα.
Η ψηφιακή αθανασία ενός άντρα.
Η ιστορία στην οποία μπήκαμε έτσι όπως μπαίνουμε σε προδικασμένες ιστορίες: αβλεπί.

«οι εραστές δεν συναντώνται. Υπάρχουν εξαρχής ο ένας μέσα στον άλλον».