Σε μια πόλη χωρίς όνομα, μια άγνωστη και θανατηφόρα επιδημία εξαπλώνεται αθόρυβα. Ένας κομμωτής με γυναικεία ρούχα μετατρέπει το σαλόνι ομορφιάς του σε καταφύγιο για βαριά νοσούντες. Απόκληροι της κοινωνίας φτάνουν εκεί μόνο για να πεθάνουν. Από τη στιγμή που εκδηλωθεί η αρρώστια, δεν υπάρχει θεραπεία. Μόνο αναμονή, αλλαγή πάνας και ένα πιάτο σούπας, ανάμεσα σε ενυδρεία με θαμπό νερό και εξωτικά ψάρια. Φωνές καλούν μέσα στη νύχτα αντρικά ονόματα που μπλέκονται με τις κραυγές των ασθενών, ενώ γείτονες περιτριγυρίζουν απειλητικά την εστία της μόλυνσης.

Με λιτό και αμείλικτο ύφος, ο Μάριο Μπεγιατίν συνθέτει μια αλληγορική νουβέλα για την ασθένεια, τον αποκλεισμό και τις αντιφάσεις της φροντίδας.