34 κείμενα και 32 φωτογραφίες συνθέτουν ένα μοναδικό λογοτεχνικό λεύκωμα, όπου για πρώτη φορά συνδυάζονται τόσο εύστοχα λόγος και εικόνα.

«Το σαλιγκάρι: Δεν ήξερα πώς είναι ν’ ανεβαίνεις σώμα. Οταν το αποφάσισα και πήρα τον ανήφορο, πλημμύρισα απ’ τη χάρη του, ζαλίστηκα απ’ το ύψος του κι έμεινα κοκαλωμένο. Ποιος φωτογράφος θα με στείλει στην αιωνιότητα; Ποια μάτια θα με ζεστάνουν με τις μνήμες τους, μέχρι που πάλι να γίνω δρόμος;

Η πέτρα: Διασχίζω τα νερά του παρελθόντος κι είσαι το κουμπί για να συντονίζομαι με το κάθε λιμάνι-παρόν. Ως εύθραυστο και προσωρινό, είσαι η πιο ανθεκτική πανοπλία μου - πανοπλία για τους ευαίσθητους. Συμπλήρωση και προέκταση, είσαι το τίποτα και το άπαν μου».