Η αντωνυμία «σου», αν η διαπιστωτική φράση του τίτλου απευθυνθεί κάποτε στον ίδιο τον εαυτό της/του γράφουσας/-οντος, μπορεί να εκληφθεί και ως «μου». Κάποιες φορές, μία τόση δα ρωγμή σε ένα βλέμμα, είτε στο βλέμμα του άλλου είτε στο δικό μας, στο οποίο αυτό καθρεφτίζεται, έχει τη δύναμη να ανατρέψει τα πάντα, φέρνοντας στην επιφάνεια όσα πιεζόντουσαν στον βυθό του ματιού, ο οποίος δεν είναι άλλος παρά ο καθρέφτης του βυθού του υποσυνειδήτου. Η ρωγμή αφήνει να εισχωρήσει ή, ανάλογα με την περίπτωση, να εξέλθει φως, καταργώντας το άβατο, όπως μία ρωγμή σε ένα κρύσταλλο το σπάζει ξαφνικά, καταργώντας τή συνέχεια. Μία μόνο χαραγματιά, μπορεί μεταξύ άλλων να γίνει απολογισμός ζωής (Ζωή είναι και πορεύεται / κι ας λείπει η αφή), μηχανισμός εκρηκτικής πυροδότησης ενός Έρωτα (Οι παλμοί της καρδιάς εναρμονίζονται / με το τώρα της αιωνιότητας), τέχνης σπέρμα (απαρχή ποιήματος), ανατροπής λαχτάρα (Κάθε Πέμπτη πρωί στο mon fr?re / αναμένει την ανατροπή της ζωής της), μοναξιάς γκρεμός (Ναυαγούν οι συναντήσεις μας / κι εγώ / πνίγομαι πια στην απουσία σου), ήττας απαρχή (Ηττημένοι βρεθήκαμε κι οι δυο), φαντασίας καλπασμός (Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο να τους ενώνει / σε εύθραυστο σχήμα καρδιάς), λέξεων εξάρτυση (αιχμή δόρατος η κάθε σου λέξη), τραγικής κατάληξης χαράδρα (το λουλούδι της κορυφής του Επιταφίου. / Στον τάφο της κόρης το άφηνε).