Ιδιοφυής ή εκκεντρικός; Κακομαθημένος "μπίτνικ" ή ήρωας σ' ένα παραμύθι με νεράιδες; Ο Νουρέγεφ -ο Τάταρος με τα σχιστά μάτια που είδε για πρώτη φορά το φως σ' ένα βαγόνι του Υπερσιβηρικού, ο χορευτής-μύθος του 20ού αιώνα, ο μονήρης κοσμικός του διεθνούς τζετ σετ- υπήρξε ένα σύνολο αντιφατικών χαρακτηριστικών, αλλά πάντοτε στην ακραία μορφή τους.

"Είμαι ανηλεής με τον εαυτό μου", είχε εξομολογηθεί κάποτε ο ίδιος, σε μια συνέντευξη του στο Paris Match. "Έχω ανάγκη από τεράστια συγκέντρωση και δύναμη όταν χορεύω... Είμαι πάνω στη σκηνή σαν πάνω σε νησί". Συγκλονιστική ομολογία για τη μοναξιά της ιδιοφυΐας και για τον εγωκεντρισμό του καλλιτέχνη που αντισταθμιζόταν, μόλις και μετά βίας, με τα χειροκροτήματα και τις διθυραμβικές κριτικές που δεχόταν σε κάθε παράσταση ο Ρούντολφ Νουρέγεφ. Από την πρώτη ως την τελευταία!