Σχεδόν τρία χρόνια ο Typex κοιμόταν και ξυπνούσε με τον Ρέμπραντ. Το αποτέλεσμα της σταδιακής αυτής ταύτισης με τον μεγάλο ζωγράφο, είναι μια συγκλονιστική εικονογραφημένη ιστορία, όπου ο Typex μιλάει για τον δικό του Ρέμπραντ: έναν τύπο σκουντούφλη, ματαιόδοξο, υπερόπτη, μπρούτο, ευερέθιστο, και όμως αξιολάτρευτο και γεμάτο πάθος. Αυτός εδώ ο Ρέμπραντ σαστίζει μπροστά στην ίδια του τη μεγαλοσύνη: ό,τι και να κάνει, πάλι μεγάλος ζωγράφος θα είναι.

Ο Ρέμπραντ δεν είναι μια "πολιτισμικώς ορθή" αγιογραφία, αλλά ένα βιβλίο με εκτυφλωτικές εικόνες, για πολύ απαιτητικούς αναγνώστες. Ο σκιτσογράφος παίζει μαεστρικά με το στήσιμο της ιστορίας του, εναλλάσοντας τις οργιαστικά σχεδιασμένες σκηνές πλήθους με τις αφηρημένες λεπτομέρειες, ή τις μουντές καφέ σελίδες με άλλες, γεμάτες εκρήξεις χρωμάτων. Πηγαίνετε στο κεφάλαιο Rattus Rattus, με θέμα την πανούκλα στο 'Αμστερνταμ: κανείς δε φτιάχνει ωραιότερους αρουραίους από τον Typex.