Η ενοχή όταν βιώνεται από μόνη της αποτελεί μια προθρησκευτική εμπειρία. Η διαφορά προέρχεται από την αυτονόητη μεθοδολογία μιας θετικής επιστήμης που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον της στα όσα συμβαίνουν από το υποκείμενο και μέσα στο υποκείμενο. Χωρίς δηλαδή την προϋπόθεση για οποιαδήποτε υπερφυσική ή θεία παρέμβαση. Ο μύθος οργανώνει το χάος του ασυνειδήτου σε μια παραστατική εικόνα και αποβάλλει την ανάγκη αναγωγής για ερμνηνεία σε υπερφυσική δύναμη.