«Ψυχανθή και μετέωρα»: λέξεις της ψυχής που άνθισαν μες στα πάθη της, συγκροτώντας ένα αδιάσπαστο νοηματικά -γι' αυτό και χωρίς επί, μέρους τίτλους- ποιητικό σύνολο, που μετεωρίζεται ανάμεσα στο «αβέβαιο» και στο «μάταιο».
Μια καταβύθιση στη χώρα των αισθημάτων και των βιωμάτων, που συνιστά ένα ταξίδι «εσωτερικής μετανάστευσης». «Ψυχανθή και μετέωρα»: ποιήματα-αθροίσματα στιγμών μιας εξαιρετικής ψυχικής περιπέτειας...