ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΝ

Οι μακρινοί ήλιοι, στο απροσμέτρητο χάος του Απέραντου, έστελναν το παλλόμενο φως τους στη Γη
και την κοσμούσαν με χρώματα και σχήματα...
Ένας πίνακας στην τρέλα της ανεξήγητης Δημιουργίας.
Στους μπερδεμένους κρίκους της αλυσίδας:
στο «πώς» και στο «γιατί»... Οι απορίες όρμησαν
σαν χείμαρροι στο μυαλό και με παρέσερναν
-όπως οι «πολυμήχανες παρθένες»-στην επανάληψη
της αμαρτίας: στις ίδιες σκουριασμένες απορίες,
που παραμένουν αιώνια στο σκονισμένο ράφι.
Στα ίδια σκοτεινά μονοπάτια της απώλειας.
Στη μηδαμινότητα του «ΟΛΟΥ»: «Πού βρίσκομαι;
Πώς και γιατί βρέθηκα εδώ; Και τι είναι το “εδώ;”»