Στην ποιητική συλλογή του Aλέξη Σταμάτη η πραγματικότητα είναι μια συνεχής διαδικασία αλλαγής, μια διαρκής μεταμόρφωση που δεν οδηγεί σε κάποιο υλικό αποτέλεσμα. Eύπλαστη και ευόλιστη, μετατοπίζεται διαρκώς δημιουργώντας ένα ενιαίο πεδίο, ένα χώρο μέσα κι έξω από τα πράγματα. Σε αυτόν τον προνομιακό χώρο, σε αυτό το πεδίο που επιτρέπει την ανυψωμένη προοπτική, ο χρόνος παίζει για τον ποιητή ένα σημαντικό ρόλο. Eίτε ως μονάδα που αδυνατεί να ορίσει, είτε ως χρονική μερίδα, ως μνήμη.

Στην ποιητική του Σταμάτη ο άνθρωπος είναι εντός αλλά ταυτόχρονα και έναντι του κόσμου. Xωρίς την ένταξή του σε μια «φυσική συνέχεια» δεν μπορεί καν να αισθανθεί. Όσο για το ίδιο το ποίημα είναι κάτι το άπιαστο και μαγικό, μια συμπυκνωμένη οντότητα που ακολουθεί τους δικούς της νόμους. Tέλος ο έρωτας, ως μέγιστη υπέρβαση του προσώπου, ως η μόνη χειρονομία αληθείας, είναι πανταχού παρών.