ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΕ ΑΘΗΝΑ, ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΙΡΕΣ, ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

Υπάρχει ελπίδα σε καιρούς δυστοπικούς και, αν ναι, πού μπορεί κανείς να την αναζητήσει; Η εξόρυξη δεν περιορίζεται πια στα ορυχεία και στους φυσικούς πόρους. Έχει εισχωρήσει στην ίδια την πόλη, στα σώματα, στις σχέσεις και στη δημιουργική μας ικανότητα. Η γη, η κατοικία, η δημιουργικότητα και ο χρόνος των ανθρώπων εντάσσονται σε μια ενιαία εξορυκτική λογική, όπου η κρίση δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά μόνιμο μηχανισμό κερδοφορίας, πειθάρχησης και καταστροφής. Η Πόλη του Μεξικού, το Μπουένος Αιρες και η Αθήνα αποτέλεσαν, τις τελευταίες δεκαετίες, εργαστήρια αυτής της εξορυκτικής κανονικότητας. Κάτω από τον μανδύα της "ανάπτυξης", της "δημιουργικής οικονομίας" και της "αστικής αναβάθμισης", η καθημερινή ζωή οργανώνεται γύρω από την επισφάλεια, τον εκτοπισμό και την εξάντληση. Κι όμως, εκεί όπου η κυριαρχία γίνεται πιο πυκνή, εμφανίζονται ρωγμές. Όχι μεγάλες αφηγήσεις, ούτε σχέδια σωτηρίας. Μικροί χώροι άρνησης. Συλλογικότητες που δεν ζητούν βελτίωση των όρων εξόρυξης, αλλά αμφισβητούν τον ίδιο τον τρόπο ζωής που τους επιβάλλεται ως αστική εμπειρία. Από τη Λατινική Αμερική έως τη Μεσόγειο, αυτό το βιβλίο χαρτογραφεί πόλεις που εξαντλούνται και ανθρώπους που, πεισματικά, αρνούνται να εξαντληθούν. Συλλογικότητες, αυτοοργανωμένοι χώροι, συνεργατικά εγχειρήματα και δίκτυα αλληλεγγύης που διεκδικούν ξανά την αυτονομία και την πόλη ως αίτημα. Χώροι που προσπαθούν να απελευθερώσουν τη δημιουργικότητα από τα δεσμά της ορθολογικής πειθάρχησης και να την επανασυνδέσουν με εκείνον τον ανθρώπινο πλούτο που προηγείται της αξίας, ο οποίος επιμένει μέσα στην άρνηση και βρυχάται κάθε φορά που η ζωή ασφυκτιά.