Φίλε ή αντίπαλε μην τ’ αναγγείλεις πουθενά.
Δεσμώτης τήδε ίσταμαι τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος.

«Ο Ποιητής αργά ή γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση με την κοινωνία ή την ομάδα, και θα ακολουθήσει -βασικά- έναν από τους παρακάτω τρεις δρόμους: Ή θα ασκήσει κριτική στις κυβερνήσεις και στις ηγεσίες των κομμάτων, ή θα κλειστεί στο γυάλινο πύργο του, ή θα συμβιβαστεί και θα γίνει ένας κομφορμιστής... Για μένα, γνήσιοι Ποιητές είναι εκείνοι που διαλέγουν τον πρώτο δρόμο. Θα ’φτανα μάλιστα να πω, ότι θεωρώ δυνάμει ποιητές όλους εκείνους που, όπως περίπου λέει ο Καντ, “διαθέτουν ένα μυαλό και έχουν την τόλμη να το μεταχειριστούν χωρίς την καθοδήγηση κανενός”».
Αρης Αλεξάνδρου
από συνέντευξη στον Ρένο Αποστολίδη, περ. Εικόνες, 1959

Ο Αρης Αλεξάνδρου ξεκινά την πορεία του στα γράμματα ως ποιητής στα 24 χρόνια του, με τη συλλογή Ακόμα τούτη η άνοιξη (1946), και εξακολουθεί να γράφει ποιήματα σε όλη τη διάρκεια της ολιγόχρονης ζωής του που τη σημάδευσαν οι εξορίες, οι φυλακίσεις, οι διαψεύσεις, η αυτοεξορία.
Ογδόντα εκρηκτικά ποιήματα, τα «οδόσημα μιας πορείας» κατά τον ποιητή, από την πολιτική στράτευση στην απόρριψη κάθε δογματισμού, που παραμένουν επίκαιρα, φωτίζοντας, ενίοτε ειρωνικά, τις ρωγμές της ανθρώπινης αγωνίας.