Με βάση τις συχνές και επίμονες δηλώσεις και υπαινιγμούς του Πλάτωνα σε όλα του σχεδόν τα έργα αλλά κυρίως στην “έβδομη Επιστολή” και στον “Φαίδρο”, ότι ούτε έγραψε ούτε επρόκειτο να γράψει τη φιλοσοφία του, η οποία γράφεται μόνον στις ψυχές των ανθρώπων, και τη διαπίστωση του γεγονότος ότι το έργο του Πλάτωνα σε πολλά σημεία έχει παγκοσμίως παρερμηνευθεί, άρχισε σιγά αλλά σταθερά να εδραιώνεται η πεποίθηση μέσα μου ότι ο Πλάτων δεν ψεύδεται, όταν δηλώνει ότι δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει σύγγραμμα φιλοσοφίας δικό του, διότι αυτή ούτε λέγεται ούτε γράφεται με τον τρόπο που λέγονται και γράφονται τα άλλα μαθήματα.

Με το σκεπτικό αυτό οδηγήθηκα στην αναζήτηση μιας άλλης ερμηνείας πιο συμβατής με τα λόγια και τον τρόπο γραφής του Πλάτωνα. Ο Αριστοτέλης και άλλοι που κατέγραψαν τις διαλέξεις του “Για το αγαθό”, διαπίστωσαν ότι δίδασκε αινιγματικά. Από τις μαρτυρίες αυτές συμπέρανα ότι ο ενδεδειγμένος τρόπος γραφής της φιλοσοφίας κατά Πλάτωνα είναι ο αινιγματικός. Όταν τα λεγόμενα ή γραφόμενα αυτά αινίγματα κατανοηθούν πλήρως και ορθά από τον ακροατή ή τον αναγνώστη, τότε η φιλοσοφία γράφεται στην ψυχή εκείνου που την συλλαμβάνει ορθά. Σκοπός του τρόπου αυτού εκφοράς της φιλοσοφίας είναι να τεθεί σε κίνηση ο νους του ανθρώπου, διότι τότε μόνο μπορεί να φιλοσοφεί.