Είναι το ελληνικό καλοκαίρι απλώς μια εποχή ή μια φαντασμαγορική τελετή λήξης της χρονιάς; Μια κορύφωση που σηματοδοτεί το τέλος -και ταυτοχρόνως την απαρχή- ενός κύκλου ζωής; Απο τον Ιούνιο έως τον Δεκαπενταύγουστο, ο χρόνος στην Ελλάδα μοιάζει να ωριμάζει μέσα σε πύρινο φως. Τα πανηγύρια, οι γιορτές, η θάλασσα και το εκρηκτικό φως που αποκαλύπτει τα πάντα, δοκιμάζοντας τα, συνθέτουν μια εμπειρία που δεν είναι μόνον γεωγραφική ή κλιματική. Είναι βαθιά πολιτισμική, υπαρξιακή, μυσταγωγική.

Το ελληνικό θέρος δεν είναι απλώς καλοκαίρι, μια «καλή περίοδος», ούτε μια ευτυχής σύμπτωση ηλίου και τοπίου. Αποτελεί συνάμα δοκιμασία και ανάπαυλα, υπερπαραγωγή και κάθαρση• μια ετήσια αποθέωση που μας γοητεύει, μας συγκινεί, μας εντυπωσιάζει - και ενίοτε μας πληγώνει. «Δι ελέου και φόβου» μας επαναφέρει στον εαυτό μας και στους άλλους, ενώ αναζητούμε ευρύτερα σκιάδια απαντοχής και ανανέωσης.

Ένα βιβλίο για το φως, τον χρόνο και την ανάγκη να ζήσουμε το καλοκαίρι όχι ως συγκυρία, αλλα και ως τρόπο ύπαρξης.