Αν η μοναξιά είναι κατάρα της εποχής μας, μήπως η φαντασία μπορεί ν' αγγίξει την πληρότητα; Αν τα πλούτη προσφέρουν ανεμπόδιστη διαβίωση, μήπως μας απομακρύνουν απ' τη βαθύτερη γνώση του προορισμού μας; Αν η ανοχή θεωρείται αδυναμία, μήπως κλείνει μέσα της ανωτερότητα; Αν η σκέψη μάς οδηγεί σε λάθος δρόμους, μήπως το ένστικτο πρέπει να πάρει τη θέση της; Γνωρίσαμε τον εαυτό μας τόσο που μας περίσσεψε χρόνος; Είναι η εποχή των ακροτήτων ή την πλησιάζουμε; Μήπως στ' απόκρυφα της βαρβαρότητας των καιρών μας υπάρχουν ηθικά ερείσματα τα οποία στηρίζουν τις παράνομες πράξεις μας που υπαγορεύει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Η επισήμανση της βεβαιότητας της αστάθειας μήπως είναι περιττή;