Στην ποιητική σύνθεση «ΠατρEίδα» ο Γιάννης Ευθυμιάδης επιχειρεί να καταγράψει την αποδόμηση μιας πατρίδας, ανασυστήνοντάς την ώστε η ποιητική ουσία να αποτελέσει την ύλη ενός νέου κόσμου. Για μια πατρίδα που (αυτο)ενεχυριάζεται, η ποίηση γίνεται πνοή (απ)ελευθερίας.