«Το παραμύθι υπόσχεται αλλαγή κουστουμιών, γλώσσας, σκηνικών. Το παραμύθι προσαρμόζεται σε κάθε περιβάλλον και κατάσταση, σ αυτόν τον αιώνα ή κάποιον άλλο, σαν ένας παντοτινός φυγάς που προσπαθεί να ξεφύγει από τον ανεπίσημο γονιό του, τη νόμιμη ιστορία.»

Μια φορά κι έναν καιρό. Δυο αδέρφια, δυο βασιλείς, δυο ταπεινωμένοι εραστές λαχταρούσαν τη γυναικεία πίστη. Κάθε νύχτα μια παρθένα νύφη έμπαινε στο παλάτι, μα κάθε χάραμα ένα αιχμηρό σπαθί περίμενε τη γυναίκα που ο πόθος της αφυπνίστηκε.

Μια φορά κι έναν καιρό. Δυο αδερφές έπαιζαν ένα παιχνίδι. Μοναδικός όρος του, να είναι πρόθυμες να γίνουν ηρωίδες, να πεθάνουν για τα όνειρά τους. Μα καθεμιά ονειρευόταν το ρόλο αυτό για τον εαυτό της.

Μια φορά κι έναν καιρό. Μια γυναίκα για χίλιες και μία νύχτες «ίππευσε τις λέξεις με την απελπισία της ζωής και του θανάτου» για να σώσει τη ζωή της, να λυτρώσει την πόλη της.

Η Σαχραζάντ είχε τόλμη και πείσμα, αγάπη για τη δύναμη και τον κίνδυνο μα πάνω απ’ όλα είχε το χάρισμα να διηγείται λυτρωτικές ιστορίες. Η Ντουνιαζάντ, πιστή συνεργός και συνοδοιπόρος της, παθιασμένη οπαδός της, λάτρευε την αδερφή της μα έμενε πάντα στη σκιά της.