«Για τον όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, η Εκκλησία είναι η ίδια η Τριαδική ζωή και ταυτόχρονα η δυνατότητα του ανθρώπου για συμμετοχή σ αυτή τη ζωή. Και γι αυτό επέμενε να ονομάζει την Εκκλησία άκτιστη και προαίωνια. Όλα τα κτίσματα μετέχουν σ αυτή τη δυνάμει, μιας και ανέκαθεν περιλαμβάνονταν στον νου του Θεού, ως δημιουργήματά του. Πόσο η θεώρηση αυτή θυμίζει τη θεολογία του αγίου Μάξιμου του Ομολογητή περί των λόγων των όντων!

Για τον όσιο Πορφύριο η Εκκλησία είναι πηγή ζωής. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη μυστική και πανταχού δράση του Χριστού. Έλεγε ότι «η χάρις του Θεού, χωρίς να εκβιάζει κανένα, έχει τρόπους να σώσει και τους πλέον πλανημένους και εμείς πρέπει να βοηθήσωμε σε αυτή τη διαδικασία». Στην οπτική αυτή, οι Χριστιανοί δεν είναι ακριβώς ιεραπόστολοι. Είναι διάκονοι του κατ εξοχήν ιεραπόστολου-του Θεού».