Κάποτε το σώμα σωπαίνει.
Κλείνει μέσα του όσα δεν χωρούν στη φωνή.
Κι ύστερα, όταν δεν έχει άλλη άμυνα,
αρχίζει να γράφει.
Το δέρμα θυμάται.
Κρατά τη βία, τη σιωπή, την αγάπη, τη ντροπή.
Κάτω από κάθε λέξη, ένα σώμα αναπνέει•
άλλοτε γυμνό, άλλοτε σιωπηλό, πάντα αληθινό.

Αυτή η συλλογή γεννήθηκε εκεί όπου ο πόνος
συναντά την ανάσα,
εκεί όπου το σώμα γίνεται μνήμη
και η ψυχή ζητά να ελευθερωθεί.
Κάθε ποίημα γεννιέται απ’ το σκοτάδι,
για να θυμίσει πως το φως υπάρχει.
Γιατί ο πόνος, όταν φωτιστεί,
γίνεται ζωή.
Για όσα κρατά το δέρμα...