Πρόκειται για μια σύνθεση που κινείται ανάμεσα στο υπαρξιακό βίωμα και την κοινωνική παρατήρηση, διερευνώντας τη ματαιότητα, τη μνήμη, την ταυτότητα και την ανθρώπινη συνύπαρξη. Με λόγο λιτό και στοχαστικό, τα ποιήματα αναμετρώνται με τις προσωπικές και συλλογικές αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής.

Ο Ορίζοντας που πλαταίνει αποτελεί μια ποιητική διαδρομή όπου το εσωτερικό τοπίο συναντά τον κόσμο, διευρύνοντας σταδιακά τα όριά του.