Κληρονόμος της παράδοσης του ελληνικού επιγράμματος (από τη Σαπφώ έως την Παλατινή Ανθολογία), ο έρως της Βιόλα Βότσιτς είναι μια συνάντηση σωμάτων, που αναδεικνύει τη σωματικότητα στην πιο καθαρή, προγονική, ζωώδη κατάστασή της. Το σύνολο ενσωματώνεται στις κλασικές δομές μιας γλωσσικά νηφάλιας και ειλικρινούς ποίησης, που μας παρουσιάζει τον έρωτα χωρίς ρητορείες και ηθικολογίες. Ο στίχος της, άλλοτε ειρωνικός κι άλλοτε μελαγχολικός, αποδίδοντας την ουσία ξεσκεπάζει την υποκρισία και την προσποίηση, δίνει φωνή σε όλες τις μορφές του έρωτα εκφράζοντας την οικουμενικότητά του.