ΣΥΓΓΟΝΟΝ ΕΜΟΝ ΚΑΤΑΚΛΑΙΟΜΕΝΑ

Στεκόταν έτοιμος στο κεφαλόσκαλο
γερμένος λίγο σαν να ήταν να κατέβει
ή από το βάρος αβάσταχτης λύπης
της δικής του και της δικής μου σαν να ήταν μία
που μας σκέπαζε πλάκα

Έβλεπα μόνο το περίγραμμα του σώματός του
καθώς στεκόταν μπροστά από τη μεγάλη τζαμόπορτα
των παιδικών δωματίων
στη σκοτεινή του όψη έμενε μόνο ο πόνος του
ανταπόκριση στη δική μου, που σπάραζε, επίκληση

Θα κατέβαινε
θα χυνόταν στη σκάλα ως κάτω
στη μισοφώτιστη είσοδο όπου έστεκα τρέμοντας
μ' έφτανε κιόλας το ρίγος και λύγιζα
"μην πικραίνεσαι!" φώναζα με τη φοβερή ένταση του
μουγγού\
και μου έβγαινε η άναρθρη κραυγή του εφιάλτη

Ποιος ξέρει γιατρί τον έβλεπες τώρα εκεί χωρίς το πρόσωπό του
να φωτίζει η τζαμόπορτα μόνο τη ράχη του
μη δεν άντεχες να τον δεις όπως τότε που φώναζες
τ' όνομά του κι ερχόταν
τόσο εύκολα μπορούσες τότε να δεις
το ποθητό του πρόσωπο.