Τα κείμενα αυτά παρουσιάζουν την εικοσαετή πορεία τού, γνωστού και από την ποίησή του, συγγραφέα στη θεωρία της λογοτεχνίας και της κριτικής της. Αν και οι αναφορές τους είναι φαινομενικά πολύ διαφορετικές -ο Ροΐδης, ο Έλιοτ, ο Καντ, ο ντε Μαν, ο Μπλούμ, ο Αλτουσέρ, ο Ρουσώ-, όπως άλλωστε και οι αφορμές -από τη διαμάχη της «Νέας κριτικής» ως τους πανηγυρικούς λόγους-, ο αναγνώστης θα διακρίνει το περίγραμμα μιας συστηματικής, πρωτότυπης και γόνιμης έρευνας. Ελάχιστοι στην Ελλάδα έχουν ασχοληθεί με ανάλογη θεωρητική συνέπεια με τη θεωρία της λογοτεχνίας.

Ο Δ. Καψάλης μας προσφέρει «μια γεύση» ενός συναρπαστικού πεδίου συζήτησης και έρευνας και διατηρεί τον ζωντανό λόγο του χωρίς να αποφεύγει τα βαθειά νερά του φιλοσοφικού στοχασμού και της σύγχρονης επιστήμης.