Ο θεσμός της αυτοδιοίκησης γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στην Πελοπόννησο, της οποίας οι κοινοτικοί άρχοντες διέθεταν μεγάλη πολιτική δύναμη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η Επανάσταση του 1821 εχρησιμοποίησε πολιτικούς θεσμούς και άτομα που προέρχονταν από την αυτοδιοίκηση, και ότι οι πρώτοι τοπικοί οργανισμοί κι αργότερα η Πελοποννησιακή Γερουσία σχηματίστηκαν από τους προεστούς των επαρχιών. Οι αρνητικές κρίσεις για τους προεστούς, όχι πάντοτε αβάσιμες για ορισμένους από αυτούς, προέρχονται είτε από ρομαντικούς περιηγητές είτε από ιστοριογράφους που κάνουν ιδεολογική χρήση της ιστορίας και έχουν, οπωσδήποτε δημιουργήσει προκατάληψη. Και είναι ευνόητο ότι, χωρίς τη συναγωγή των υπαρχόντων τεκμηρίων και τη μελέτη τους κατά τους κανόνες της επιστήμης, είναι αδύνατον να συλλάβουμε τις πραγματικές διαστάσεις της σημασίας του θεσμού των κοινοτήτων και να επιτύχουμε την ερμηνεία των νοοτροπιών και συμπεριφορών των μελών του προυχοντικού σώματος.