Τα διηγήματα της Μάνσφηλντ έχουν όλα τα χαρακτηριστικά της ποίησης. Οικονομία, το μεδούλι των πραγμάτων, φρεσκάδα εντύπωσης, ανανεωμένη εμπειρία, απόσταση από τον πόνο, εξαγνισμό, ξαφνική παράλογη μετάβαση από κάτι σε κάτι άλλο, τελική διαπεραίωση της οδύνης σε συμφιλιωτικό συναίσθημα.

Η αίσθηση με την οποία κλείνεις εντέλει τα βιβλία της, είναι μια αίσθηση αταραξίας, γαλήνης και, επιτέλους -γιατί όχι;- σοφίας. Όχι βέβαια σαν κι αυτήν που μπορεί να εξασφαλίσει ένας ρηχός διανοουμενισμός, αλλά τέτοια που δικαιούται να κερδίσει ένας εμπειρικός άνθρωπος, πρόθυμος να καταδυθεί ως τα έγκατα της πραγματικότητας, πρόθυμος να διακινδυνεύσει τα κατακτημένα του.