Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας σκίουρος που του άρεσε να λέει φανταστικές ιστορίες. Εκεί που έτρωγε ήρεμα τα βελανίδια του στην άκρη του κλαδιού, έπλαθε κάποια ωραία ιστορία, κι έπειτα περίμενε με ανυπομονησία τη στιγμή που θα τη διηγούνταν στους φίλους του.

Τα απογεύματα, κάποια ζώα συνήθιζαν να μαζεύονται σ' ένα ήσυχο μέρος του δάσους και να κουβεντιάζουν. Εκεί λοιπόν έβρισκε την ευκαιρία ο σκίουρος και τους διηγούνταν τις ιστορίες του, με τόσο ωραίο όμως τρόπο, που οι φίλοι του, αν και ήξεραν ότι ήταν φανταστικές, ήθελαν να τις ακούν ξανά και ξανά, κι ο ίδιος ο σκίουρος, από τις τόσες φορές που τις έλεγε, στο τέλος πίστευε πως ήταν αληθινές.