Ξεκινάμε ανάλαφροι, καθώς η γύρη
που ταξιδεύει στον άνεμο.
Γρήγορα πέφτουμε στο χώμα
γινόμαστε δέντρα που διψούν ουρανό
κι όλο αρπαζόμαστε με δύναμη απ' τη γη.

Κάποτε, ακούγοντας το όνομα μιας γυναίκας αισθάνεσαι στις συλλαβές μια ιστορία να πάλλεται, μια ιστορία να συνοψίζεται σε αυτό, μια «ολόκληρη ύπαρξη που περιέχεται σε μια λέξη». Καθένας κουβαλά την ιστορία του, αυτήν που έζησε σαν προκαταβολή του θανάτου του. Και ίσως να μην είμαστε περισσότερο ο εαυτός μας, παρά όταν αφήνουμε κατά μέρος τις δικές μας εντυπώσεις και συγκεντρωνόμαστε στις αφηγήσεις, στις εμπειρίες, στις αναμνήσεις άλλων, όσων γνώρισαν τη γυναίκα το όνομα της οποίας συλλαβίζουμε: Με-λισ-σάν-θη. Ο θάνατος ως απώλεια του εαυτού: να το μεγάλο προσωπικό πρόβλημα του ανθρώπου. «Τι είναι, όμως, ο εαυτός;», ρωτάμε μαζί με τον Μίλαν Κούντερα. «Είναι η επιτομή όλων όσων θυμόμαστε. Γι' αυτό και το τρομακτικό στον θάνατο δεν είναι η απώλεια του μέλλοντος, αλλά η απώλεια του παρελθόντος. Η λήθη είναι μια μορφή θανάτου παρούσα στη ζωή». Για να το πούμε με τα λόγια της ίδιας της ποιήτριας:

Βρέχει τη λήθη ο ήλιος στο κορμί μας
με χρώματα μας απατά
μ' όπιο τη μνήμη μας ποτίζει
με κρασί από φως.