Οι Έλληνες της Βιέννης των Αψβούργων είναι οι εκατοντάδες έμποροι κυρίως από τη δυτική Μακεδονία, την Ήπειρο και τη Θεσσαλία (διακρίθηκαν για το εθνικό τους έργο και την κοινωνική τους αλληλεγγύη οι οικογένειες Καραγιάννη, Σίνα, Δούμπα κ.ά.) και οι δεκάδες λόγιοι (διακρίθηκαν για την πνευματική τους προσφορά οι ’νθιμος Γαζής, Νεόφυτος Δούκας, Θεόκλητος Φαρμακίδης, Δημήτριος Δάρβαρης κ.ά.), οι οποίοι έζησαν στη Βιέννη κυρίως μετά το 1740 μέχρι τη δεκαετία του 1820. Ιδιαίτερα μετά την Συνθήκη Ειρήνης του Πασάροβιτς (1718) και το αυτοκρατορικό διάταγμα του 1725, που επέτρεπε το χονδρεμπόριο από Οθωμανούς υπηκόους, οι Έλληνες πήραν στα χέρια τους το εμπόριο μεταξύ Ανατολής και Κεντρικής Ευρώπης.

Η έντονη εμπορική δραστηριότητα των Ελλήνων της Βιέννης τους έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μεγάλο πλούτο. Αρκετοί εξελίχθηκαν σε ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες της Αυστρίας. Ταυτόχρονα είχαν εγκατασταθεί στη Βιέννη πολλοί λόγιοι από την υπόδουλη Ελλάδα για να σπουδάσουν, να συγγράψουν, να εκδώσουν βιβλία και να μεταφέρουν γνώσεις στους Έλληνες, προετοιμάζοντας ουσιαστικά την παλιγγενεσία του Έθνους. Επίσης, αρχής γενομένης το 1784 εκδόθηκαν εφημερίδες και περιοδικά στην ελληνική γλώσσα. Ο Ζακυνθινός Γεώργιος Βενδότης έβγαλε την πρώτη εφημερίδα με τίτλο «Ταχυδρόμος της Βιέννης». Ακολούθησε, το 1790, η «Εφημερίς» των Σιατιστινών αδελφών Μαρκίδων-Πούλιου, στο τυπογραφείο των οποίων τύπωσε ο Ρήγας Βελεστινλής τις επαναστατικές του προκηρύξεις και τον Θούριο. Στη συνέχεια εκδόθηκαν ο «Ερμής ο Λόγιος» και οι «Ειδήσεις διά τα Ανατολικά Μέρη», που αντικαταστάθηκε, το 1812, από την εφημερίδα «Ελληνικός Τηλέγραφος», ο οποίος εκδιδόταν μέχρι το 1836. Το 1819 εκδόθηκε από τον Αθανάσιο Σταγειρίτη το περιοδικό, «Καλλιόπη», το οποίο, όπως και ο «Ερμής ο Λόγιος», έπαυσε να εκδίδεται το 1821.

Aσβηστοι φάροι για τον ελληνισμό της Βιέννης υπήρξαν οι ιεροί ναοί του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Τριάδος, στην καρδιά της ελληνικής γειτονιάς στο κέντρο της Βιέννης, όπου υπήρχε και το «στέκι» των Ελλήνων, το περίφημο Griechenbeisel (κουτούκι των Ελλήνων). Κρίθηκε σκόπιμο πριν την εμπορική, εκδοτική και εκπαιδευτική δράση των Ελλήνων να προηγηθεί μια συνοπτική ιστορική αναφορά στον οίκο των Αψβούργων, εφόσον ουσιαστικά η ιστορία του συμπίπτει με την Ιστορία της Αυστρίας μέχρι τη διάλυση της Αυστρο-Ουγγαρίας, το 1918.