Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τι θα είχε να μας διηγηθεί η Σεχραζάτ, η αφηγήτρια των αραβικών παραμυθιών στις Χίλιες και μία νύχτες, αν ζούσε σήμερα; Υπάρχει κάτι πιο μαγευτικό από τούτες τις ιστορίες με ιπτάμενα χαλιά και λυχνάρια που εκπληρώνουν ευχές; Όπως υποστηρίζουν ο Έντγκαρ Αλλαν Πόε και ο Νταβίντ Ελμπάζ, συγγραφέας αυτού του βιβλίου, υπάρχει. Και είναι ο πραγματικός κόσμος!

Τον Οκτώβριο του 1995 ανακαλύφθηκε ο πρώτος εξωπλανήτης, σε τροχιά γύρω από τον αστέρα 51 Pegasi a. ?υο μήνες αργότερα, στις 25 ?εκεμβρίου, το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble ανακάλυψε χιλιάδες γαλαξίες σε μια περιοχή του ουρανού κοντά στη Μεγάλη ’ρκτο.

Καθένας από αυτούς έχει δεκάδες δισεκατομμύρια αστέρια από το απώτερο παρελθόν του σύμπαντος, με ηλικίες που ξεπερνούν τα 12 δισεκατομμύρια έτη. Στις δέκα χιλιάδες και μία νύχτες που ακολούθησαν, οι αστρονομικές ανακαλύψεις διαδέχονταν η μια την άλλη με ρυθμό καταιγιστικό, σαν να αντλούσαμε από μια αστείρευτη πηγή δίχως κανέναν περιορισμό.

Ζούμε, πράγματι, σε έναν χρυσό αιώνα της αστροφυσικής: μέσα σε μια εικοσαετία οι γνώσεις μας για το σύμπαν άλλαξαν ριζικά, χάρη σε μια αλληλουχία ανακαλύψεων που παρόμοιες δεν είχαμε κάνει ποτέ στο παρελθόν… Η ιστορία που μας αφηγούνται αυτές οι δέκα χιλιάδες και μία νύχτες δεν είναι μόνο η ιστορία του σύμπαντος, αλλά και η δική μας, η ιστορία της προέλευσής μας: ο χορός των γαλαξιών που δημιουργεί κύματα όπου γεννιούνται ηλιακά συστήματα, οι αόρατοι ουράνιοι χείμαρροι, ή τα σύμπαντα-νησιά που ταξιδεύουν στον χώρο και τροφοδοτούνται από κοσμικούς ποταμούς ύλης.

Αν η πριγκίπισσα Σεχραζάτ ζούσε σήμερα, θα μας έλεγε αυτήν ακριβώς την ιστορία που, μολονότι γερά θεμελιωμένη στην επιστήμη, ενίοτε ξεπερνά και τις πιο απίστευτες περιπέτειες που περιγράφονται στις Χίλιες και μία νύχτες.