Όταν μελετούμε την ιστορία μιας γλώσσας σε μια ορισμένη χρονική περίοδο, ένα από τα ποιο γοητευτικά θέματα είναι να παρακολουθήσει κανείς τη βαθμιαία προκοπή της, όπως φανερώνει στις διαδοχικές δόκιμες μεταφράσεις ενός συγγραφέα κλασικού, παλιού ή ξένου, του ίδιου πάντα.

Από τη μέρα που γίναμε έθνος ελεύθερο πάλι, ενάμισι πάλι αιώνα τώρα, οι αρχαίοι Έλληνες κλασικοί έχουν μεταφραστεί πολλές φορές. Ειδικά για την Οδύσσεια, από τότε που τη μετάφρασε ο Πολυλάς, κοντεύουν εκατό χρόνια. Στο μεταξύ είχαμε τη μετάφραση του Εφταλιώτη, συμπληρωμένη από τον Ποριώτη, και του Σιδέρη. Σήμερα παραδίδουμε στον Ελληνικό λαό μια καινούρια απόδοση.

Αποτελεί η νέα αυτή προσπάθεια κάποια πρόοδο; Μαρτυρεί πως η Νεοελληνική γλώσσα στο μεταξύ πρόκοψε ή μελετήθηκε καλύτερα-, ώστε ο μεφραστής να μπορέσει να πλησιάσει την ομορφιά του Ομηρικού κειμένου περισσότερο από ό,τι το είχαν κατορθώσει οι πιο παλιοί;
Από τον πρόλογο του βιβλίου.