Χάρη στον Σαίξπηρ, ο θάνατος του Ιουλίου Καίσαρα είναι η διασημότερη δολοφονία στην ιστορία. Μα αυτό που όντως συνέβη στις 15 Μαρτίου του 44 π.Χ. είναι πιο συναρπαστικό απ’ ό,τι παρουσιάζεται στο έργο του Βάρδου. Ενώ ο Σαίξπηρ απεικονίζει τη δολοφονία του Καίσαρα ως ερασιτεχνική και ιδεαλιστική υπόθεση, ο Strauss αποδεικνύει ότι επρόκειτο για επιμελώς οργανωμένη παραστρατιωτική επιχείρηση, χαρτογραφώντας το πραγματικό παρασκήνιο του εγκλήματος, καθώς και τις συνέπειές του.

Ο Καίσαρας εκπροσωπούσε μια μόνιμη αλλαγή στον ρωμαϊκό τρόπο ζωής και την ισχύ των συγκλητικών. Ο Βρούτος και ο Κάσσιος πράγματι διαδραμάτισαν ρόλους-κλειδί στη δολοφονία του, ωστόσο είχαν την καθοριστική βοήθεια ενός από τους πλέον ένδοξους στρατηγούς του Καίσαρα και φίλου του επί μακρόν. Μέσα από μία σχεδόν κινηματογραφική αφήγηση, ο ιστορικός μάς συστήνει τον πραγματικό προδότη.