Ο ήρωας του βιβλίου, ένας ταπεινός ταχυδρόμος, αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία του, που διαδραματίζεται σε μια ορεινή κοινότητα της μεταπολεμικής Κρήτης. Ολόκληρη η ύπαρξη του ανθρώπου αυτού -ευαίσθητου παρατηρητή μιας σκληρής πραγματικότητας- άγεται και φέρεται από τα γεγονότα και την κοινωνία, ώσπου κάποτε γίνεται ο ίδιος δράστης και δημιουργός, οδηγώντας την αφήγηση στην πλήρη ανατροπή της πλοκής και εκτινάσσοντάς την προς τη δραματική κάθαρση.

Η αγάπη και οι δυνατότητές της, το δικαίωμα ή όχι στην επιλογή κατά τα δύσκολα εκείνα χρόνια της Ελλάδας, οι αυστηροί περιορισμοί των εθίμων στα υψόμετρα των βουνών, η μνήμη, ο έρωτας και ο θάνατος αναπτύσσονται με μια γλώσσα ποιητική, σπάνιας ωριμότητας στην πεζογραφία μας μιας γλώσσας που δεν αφήνει περιθώρια στη συγκίνηση να «καταπιεί» την αφήγηση. Η γλώσσα γίνεται και αυτή πρωταγωνίστρια του βιβλίου, επαναφέροντας με ορμή το ερώτημα περί της αυθεντικής λογοτεχνίας, μιας πεζογραφικής παράδοσης που παιδεύει και παιδεύεται από τις λέξεις.