Στα ποιήματα της συλλογής αυτής πραγματοποιείται μια μετατόπιση στον ρυθμό της ειρωνείας, μια βαθύτερη ενατένιση του εαυτού, μια περισσότερο ισορροπημένη επαφή με τον έτερο ως πυρήνα και ερέθισμα της δημιουργίας. Κυρίως, όμως, ένα πιο σταθερό βάδισμα μέσα στη γλώσσα η οποία οδηγείται σε μια κρυστάλλωση από τις πιο γόνιμες όχι μόνο για το ποίημα, αλλά και για τον ίδιο τον αναγνώστη, που αφήνεται τώρα να συλλάβει και να απολαύσει την ατμόσφαιρα και τον τόνο, τις αποχρώσεις του ποιητικού προβληματισμού, τη χροιά του αισθήματος, που κάθε φορά εμπνέει και καθοδηγεί τη σύνθεση.

«Ο ταλαντούχος Νέρωνας» χαράσσει με μεγαλύτερη ευκρίνεια τους όρους και τα όρια της δημιουργίας όταν αυτή διεκδικεί την ιδιαίτερη ταυτότητα και τον χαρακτήρα της.