Το μονοπάτι ακολουθούσε την απόκρημνη ακτή. Κι από τις δυο πλευρές ζωσμένο από λουλουδιασμένες καλαμιές και κάπως μαραμένα αγριάκανθα που έστρωναν τη γη με τα μαυρισμένα τους πέταλα. Σουβλερά έντομα είχαν σκάψει στο χώμα χιλιάδες μικρές τρύπες· το έδαφος, κάτω από τα πόδια, ήταν σα σφουγγάρι πεθαμένο από το κρύο.

Ο Μακαβριωάννης βάδιζε αργά, χαζεύοντας τις βαθυκόκκινες καρδιές των καλαμιών που πάλλονταν κάτω από τον ήλιο. Σε κάθε παλμό ένα σύννεφο γύρης ανέβαινε κι έπεφτε πάλι στα ταραγμένα τους φύλλα, κάνοντάς τα να τρεμουλιάζουν ελαφρά. Αφηρημένες οι μέλισσες τεμπέλιαζαν.