Η μελέτη αυτή εγγράφεται σε οπτική, μία ιδιότυπη προοπτική, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί, τουλάχιστον κατά το πρώτο μέρος της, ως αφηγηματική ανάγνωση του φιλοσοφικού λόγου. Υπό την ως άνω προσέγγιση, δεν θέτουμε στο περιθώριο τα φιλοσοφικά νοήματα των κειμένων τα οποία επεξεργαζόμεθα, αλλά αναλαμβάνουμε να τα αναλύσουμε με έναν τρόπο ο οποίος διεισδύει στις ούτως ειπείν ατμοσφαιρικές συγκείμενες, οι οποίες τα τροφοδοτούν ή αναδεικνύουν τους σκηνοθετικούς ρυθμούς τους, τον θεατρικό τόνο τους.

Το ανά χείρας πόνημα αρθρώνεται σε δύο μέρη, αντλούντα τις αφορμές τους από δύο πρώιμους διαλόγους του Πλάτωνα, τον "Λύσι" και τον "Λάχη" αντιστοίχως, οι οποίοι -έμμεσα ο πρώτος και άμεσα ο δεύτερος- παραπέμπουν σε επίκαιρες πολιτικές διαπιστώσεις, υπό ένα ιδιαίτερο κατά περίπτωση πρίσμα.