Στο βιβλίο αποκρυσταλλώνεται συστηματική έρευνα δώδεκα χρόνων πάνω στη σκηνοθετική πρόταση του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου για το αρχαίο δράμα. Για να δημιουργηθεί ικανοποιητική εικόνα για τον πρώτο Έλληνα σκηνοθέτη, έγινε αναδίφηση σε αρχεία της Βιέννης και στον γερμανόφωνο τύπο της εποχής, από την οποία προκύπτουν νέα στοιχεία: η στενή σχέση του με την Jung Wien υπό την ηγεσία του Χέρμαν Μπαρ, αλλά και με το κίνημα εικαστικών της Απόσχισης (Secession) με ηγέτη τον Γκούσταβ Κλιμτ, του οποίου τα έργα χρησιμοποιεί ως εξώφυλλα στα βιβλία του ή ως προσωπικό του έμβλημα. Στη Βιέννη θα οργανώσει επίσης κινήσεις διαμαρτυρίας για την κατάσταση των Κρητικών υπό Οθωμανική διοίκηση και, δυο φορές (1896, 1897), θα βρεθεί στο νησί για να στηρίξει τον αγώνα για την ανεξαρτησία. Στην Αθήνα εντυπωσιάζει με το βαγκνερικό του μανιφέστο στο θέατρο του Διονύσου και, πολύ σύντομα, με τις τρεις σκηνοθεσίες του πάνω στο αρχαίο δράμα, ’λκηστη (1901), Αντιγόνη (1903), Εκκλησιάζουσες (1904). Το νεοελληνικό θέατρο δεν είναι πια ίδιο μετά τις σκηνοθεσίες του Χρηστομάνου και, παρά την απόσταση των 125 χρόνων από τις παραστάσεις αυτές, υπάρχουν ακόμη περιθώρια να τις αποκωδικοποιήσουμε και να συζητήσουμε τη γόνιμη επίδρασή τους σε μεταφραστική πρακτική, σκηνοθεσία, υποκριτική, σκηνογραφία, μουσική.