«Η Μιμή έτρεξε να ανοίξει και κατευθείαν χώθηκε στην αγκαλιά του παππού της. Όταν όμως τον κοίταξε κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει. Τα μαλλιά του είχαν ασπρίσει περισσότερο, το πρόσωπό του ήταν λίγο αδυνατισμένο ενώ τα μάτια του φαινόντουσαν κουρασμένα και ίσως λίγο μελαγχολικά».

Τί γίνεται όταν ο παππούς αρχίζει να ξεχνάει και σιγά σιγά να μη θυμάται την αγαπημένη του εγγονή; Πώς βιώνει όλη αυτή την αλλαγή η μικρή Μιμή; Θα μπορέσει άραγε να ξεπεράσει τη θλίψη που της δημιουργεί η εικόνα του παππού της και να δει πίσω από τα κενά του μάτια όλες αυτές τις στιγμές που έζησαν μαζί;

Ένα παραμύθι για την άνοια, την αγάπη και την αλλαγή που βιώνουν τα μικρά παιδιά καθώς βλέπουν τους παππούδες τους να μεγαλώνουν, να αλλάζουν και να ξεχνούν.