Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ

«Τι σκοπεύεις να κάνεις ΅ε τον κόσμο που ανοίγεται μπροστά σου και σε λίγο θα αντιμετωπίσεις ως ενήλικας; Να τον αλλάξεις, να τον γνωρίσεις ή να τον κατανοήσεις;» τον ρώτησε ο καθηγητής του την τελευταία μέρα φοίτησής του στο γυμνάσιο.

«Και τα τρία», του είχε απαντήσει τότε αυθόρμητα ο Κώστας, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο Κώστας Γυφτοδή΅ος, γιος έγκριτου συμβολαιογράφου, γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας το 1905. Γνώρισε, ως φοιτητής της Ιατρικής ακόμη, τη φυλακή και την εξορία λόγω της ένταξής του στο κομμουνιστικό κόμμα, όμως γρήγορα ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας του κι έζησε στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στη Μόσχα, ενώ το 1945 ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και στο Σαν Φρανσίσκο για την ιδρυτική διάσκεψη του ΟΗΕ.

Εξόριστος στη Σίφνο και στην Κίμωλο από τη δικτατορία του Μεταξά, ΅ε την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων δραπέτευσε για να πάρει μέρος στην Αντίσταση, όπου έλαβε και το ψευδώνυμο «Καραγιώργης».

Υπήρξε ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ Θεσσαλίας στην Κατοχή, υπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και υποστράτηγος του Δημοκρατικού Στρατού στον Εμφύλιο, όταν και τραυματίστηκε από έκρηξη νάρκης.

Διευθυντής του Ριζοσπάστη στα Δεκεμβριανά και την περίοδο της λευκής τρομοκρατίας, καθιέρωσε πρωτοποριακές μεθόδους στη λειτουργία της εφημερίδας. Διαφώνησε ΅ε τη Συμφωνία του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας.

Μετά την ήττα στον Εμφύλιο θεωρούνταν από πολλούς ως ο καταλληλότερος «διάδοχος» του Ζαχαριάδη.

Κανένας όμως δεν μπορούσε να φανταστεί το άδοξο τέλος του.