Ο ήλιος έμοιαζε με ένα μεγάλο, κόκκινο μπαλόνι. Όταν έφτασα στο σπίτι έδεσα την κλωστή στο μεγάλο δέντρο της αυλής. Δεμένος στο κλαδί του δέντρου ο ήλιος του σούρουπου έριχνε το γλυκό φως του σε όλο το χωριό και στις πλαγιές των γύρω βουνών. Το φως του ήταν τόσο γλυκό, που μπορούσε να τον κοιτάζει κανείς χωρίς γυαλιά δίχως να κινδυνεύει να τυφλωθεί. Σε λίγο μαζεύτηκαν οι γείτονες, ήρθαν κι άλλοι από πιο μακρινές γειτονιές και ρωτούσαν να μάθουν πώς έγινε αυτό. Εγώ ντρεπόμουν λιγάκι να λέω ότι είχα κάνει αυτό το κατόρθωμα...