O Schleiermacher δεν μιλά, τουλάχιστον ευθέως, για το νόημα ως κατάληξη του ερμηνεύειν και του κατανοείν. Φαίνεται ότι, γι΄ αυτόν, το ερμηνευτικώς πράττειν έχει διαφορετικό προσανατολισμό και διαθέτει αποκλειστικά δικές του εναισθητικές και διορατικές πηγές, μέσα από τις οποίες αντλεί τις δυνάμεις του και τις δυνατότητές του να προηγείται της κατανόησης και να την κατευθύνει προς έναν αντίθετο πόλο: τον πόλο της ενορατικότητας και ταυτοχρόνως της μαντικής ενεργητικότητας.