Σεπτέμβριος 1899. Ο George Bernard Shaw μαζί με τη σύζυγό του επισκέπτονται την Αθήνα για ολιγοήμερες διακοπές. Η παρουσία του ψηλού, ξερακιανού, κοκκινομάλλη Ιρλανδού θεατρικού συγγραφέα, που μόλις είχε σημειώσει τις πρώτες επιτυχίες του στις σκηνές του Λονδίνου, θα περάσει απαρατήρητη.

Μάρτιος 1931. Το ζεύγος επισκέπτεται για δεύτερη φορά την ελληνική πρωτεύουσα. Σε αντίθεση όμως με ό,τι συνέβη τρεις δεκαετίες νωρίτερα οι δημοσιογράφοι ακολουθούν τον συγγραφέα κατά πόδας, τον κεραυνοβολούν με ερωτήσεις, του ζητούν αυτόγραφα και του χαρίζουν αυτοσχέδια σκίτσα, τα οποία εκείνος σχολιάζει σαρκαστικά. Τι μεσολάβησε μέσα σε αυτά τα τριάντα σχεδόν χρόνια; Η επίσημη καθιέρωση του Shaw στα καθ’ ημάς θεατρικά δρώμενα γίνεται την περίοδο του Μεσοπολέμου. Μήπως όμως έχει προηγηθεί μια ‘αθόρυβη γνωριμία’ με τον δημιουργό και το έργο του; Ποιος ή τι ήταν για τους Έλληνες θεατρικούς κριτικούς, αλλά και για το κοινό, ο παραδοξολόγος Ιρλανδός που άλλοτε τους έκανε να γελούν, άλλοτε να προβληματίζονται και άλλοτε τους θύμωνε και τον έριχναν στην πυρά εξαιτίας των αντιφατικών και, ενίοτε, προκλητικών του απόψεων;

Η ανά χείρας μελέτη αφηγείται την ιστορία της πρόσληψης του θεατρικού έργου του Shaw στο ελληνικό θέατρο, από τις αρχές του 20ού αιώνα έως και το 1975, ενώ παράλληλα επιχειρούνται κάθετες τομές σε δύο επιμέρους ζητήματα: τη σοσιαλιστική και φεμινιστική πρόσληψη του συγγραφέα και διανοητή, προκειμένου να δημιουργηθεί μια πρώτη και όσο το δυνατόν ολοκληρωμένη εικόνα της ελληνικής σκηνικής πορείας των έργων του. Η μελέτη ολοκληρώνεται με τη μεταγραφή και έκδοση, για πρώτη φορά, ενός από τα σημαντικότερα θεατρικά του έργα: την Κάντιδα σε μετάφραση του Νικόλαου Ποριώτη.