Ο Δρόμος προς τον Θεό οδηγεί από την καθημερινή ζωή σε μια νέα καθημερινότητα, μέσα στην οποία ούτε οι πιο σκοτεινές στιγμές δεν μπορούν πια να κλονίσουν τη βέβαιη γνώση του ανθρώπου για τον Θεό και για το άφθαρτο φως.

Συστήματα, ασκητισμός και απόδραση από τον κόσμο δεν είναι ωφέλιμα σε αυτόν τον Δρόμο. Ο άνθρωπος της γης, αυτή η δυσαρμονική ένωση ζώου και πνεύματος, αιωρείται μέσα στο απέραντο πεδίο έντασης που επικρατεί μεταξύ της βασιλείας του άρχοντα του σκότους και της βασιλείας του Θεού, και οι τελευταίες πραγματικότητες κατά τη διάρκεια της περιορισμένης μας παρούσας ύπαρξης γίνονται αντιληπτές μόνο ως δευτερεύουσες ενέργειες. Η προσωπική θέληση του κάθε ανθρώπου καθορίζει τον Δρόμο του. Ο Δρόμος οδηγεί προς τα πάνω μόνο με τη βοήθεια της βασιλείας του Θεού, η οποία για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει κανείς να τη δεχτεί πρόθυμα και ανεπιφύλακτα, χωρίς λοξοκοιτάγματα σε υλικές επιτυχίες και υλικούς στόχους.

Ο πεζοπόρος που χαρακτηρίζεται από έναν ειλικρινή σκοπό και από απαραπλάνητη αντοχή θα μπορέσει ήδη από εδώ ή από την άλλη πλευρά να εισέλθει σε αυτόν τον φωτεινό Δρόμο: στην προσωπική του ολοκλήρωση μέσα στον Θεό, τον αιώνιο και ζωντανό.