Ένα στενό μαγεμένο, γεμάτο κυδωνιές, ήταν το σοκάκι του σπιτιού μας. Όταν τη νύχτα οι νιφάδες έπεφταν σιωπηλά, κοίμιζαν τα δέντρα και τους θάμνους, ενώ το χιόνι γινόταν γυάλινες στήλες-ανθέμια που κρέμονταν απ τις στέγες των σπιτιών. Το σπίτι μας, όμως, ήταν μια ζεστή φωλιά, με μυρωδιές που σε ζάλιζαν. Το τζάκι αναμμένο στη γωνιά και χαλιά παντού: στο πάτωμα, στους τοίχους, έμοιαζε με εικόνες απ τα παραμύθια του Αλή Μπαμπά.