Το Never Enough αποτελεί την οριστική βιογραφία των κλασικών επιζώντων του post-punk, The Cure. Ο συγγραφέας, Jeff Apter, ανιχνεύει τις ρίζες τους από το μεσοαστικό Κρόλεϊ του Σάσεξ και καταγράφει βήμα-προς-βήμα την πορεία τους προς τη διασημότητα.

Στη συνέχεια, αποκαλύπτει πώς το Pornography, το πρώτο «μεγάλο» album του συγκροτήματος, έθεσε σε κίνδυνο την ίδια την καριέρα των Cure προτού καν αρχίσει.

Στο παρελθόν έχει λεχθεί ότι ο δρόμος που οδηγεί στο Λονδίνο ήταν ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει το Κρόλεϊ. Ωστόσο, οι Cure άλλαξαν αυτήν την αντίληψη. Αρκετά χρόνια αφότου συναντήθηκαν τα βλέμματά τους κατά την πρώτη ημέρα του σχολείου, οι Robert Smith και Laurence "Lol" Tolhurst -μαζί με τον φίλο και συμμαθητή τους, Michael Dempsey- ηχογράφησαν το καθοριστικό κομμάτι "Killing An Arab" και ξεκίνησαν ένα μουσικό ταξίδι, το οποίο έχει διαρκέσει για περισσότερα από εικοσιπέντε χρόνια και έχει αποφέρει πωλήσεις μεγαλύτερες των τριάντα εκατομμυρίων αντιτύπων.

Επιπλέον, ο Apter περιγράφει το πλήρες ιστορικό της λιποταξίας του ειδώλου της Goth-pop, Robert Smith, και της προσχώρησής του στους Siouxsie & The Banshees κατά τη δεκαετία του '80, τους αχαλίνωτους πειραματισμούς του με τα ναρκωτικά και την οριστική, απρόθυμη, επιστροφή του στους Cure.

Ο μύθος των Cure δε μοιάζει με κανέναν άλλο μύθο της σύγχρονης μουσικής: οι αφοσιωμένοι οπαδοί τους παρέμειναν στο πλευρό τους μέσα από μεταβολές στο μουσικό κλίμα και τις συχνές απειλές του αρχηγού, Robert Smith, να διαλύσει το group. Στην πορεία, οι Cure δημιούργησαν με επιδεξιότητα σκοτεινά ρομαντικά τραγούδια όπως τα "Boys Don’t Cry", "A Forest", "Just Like Heaven", "Inbetween Days" και "Lullaby" και ανέπτυξαν μια σχέση με τον σκηνοθέτη Tim Pope, στον οποίο οφείλεται η οριοθέτηση της γενιάς του MTV. Επίσης, απέδειξαν ότι η χρήση λακ και κραγιόν, όσο μεγάλη κι αν είναι, ποτέ δεν μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική.

Τέλος, αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο οι Cure κατάφεραν να γίνουν μεγάλα αστέρια και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.