«Ο εκπαιδευτικός και μορφωτικός οίστρος των Καλυμνίων, το πάθος για τα γράμματα και τις τέχνες (Ζωγραφική, Γλυπτική, Μουσική κ.λπ.), που γεννιέται και εκτινάσσεται στα μέσα του 19ου αι., θα συνεχιστεί και στον 20ό αι. με σταδιακά αυξανόμενη ένταση. Αυτά τα εκατό χρόνια (μέσα του 19ου - μέσα 20ού αι.) η Καλυμνιά μάνα, με την αποφασιστικότητά της και τη δίψα της για παιδεία, θα γίνει η κοινωνική δύναμη που θα ωθήσει τα λαϊκά στρώματα στην κατάκτηση της παιδείας και θα τα ανεβάσει ακόμη και στα δυσπρόσιτα υψώματα της επιστημονικής μόρφωσης. Οι αγράμματες Καλυμνιές μάνες φτωχών οικογενειών αναλάμβαναν την πρωτοβουλία να μορφώσουν τα παιδιά τους. Πρώτα πρώτα η γυμνασιακού επιπέδου μόρφωση αναγνωρίστηκε ως αναφαίρετο δικαίωμα αγοριών και κοριτσιών, αδιακρίτως, με την καθολική αποδοχή της κοινωνίας, κόντρα στα “πρότυπα” που υιοθετούσε και προσπαθούσε να κρατήσει σε ισχύ η άρχουσα τάξη, η οποία για τα παιδιά της φρόντισε ιδιαίτερα ώστε να κατακτήσουν μόρφωση και παιδεία, αλλά για τις λαϊκές τάξεις δεν έδειχνε καθόλου την ίδια προθυμία».