"...στην Ελληνική Παράδοση πρώτα λάμβαναν υπόψη τους κατά την κατασκευή ενός κτιρίου τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Γιατί πάντοτε η Ελληνική αρχιτεκτονική ήταν ανθρωποκεντρική για το λόγο αυτό και διατηρήθηκε, αναγνωρίστηκε και τη μιμήθηκαν μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Αντίθετα οι νεοέλληνες έμειναν σχεδόν αποκομμένοι από την παράδοσή τους... ...Χάσαμε την επαφή μας με την Παράδοση. Γίναμε άνθρωποι του συρμού, της μόδας, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι σήμερα ο άνθρωπος αρκείται σε μια οπτική, αισθητική απόλαυση. Όμως με τον τρόπο αυτό χάνει την αίσθηση της δημιουργίας του, τη δυνατότητα να μορφοπλάθει. Το να περνά μέσα από το "χωνευτήρι" τα ξένα στοιχεία, να αφομοιώνει αυτά που του ταιριάζουν, να απορρίπτει τα υπόλοιπα και να τα αποδίδει μέσα από τη δική του ευαισθησία, με νέες μορφές. Δηλαδή έχασε την αίσθηση της παράδοσης. ...στην σύντομη αυτή πρώτη παρουσίαση, θα ερευνήσουμε και θα κατατάξουμε τα μαρμάρινα "φουρούσια", αυτά που πάνω τους στηρίζονται οι εξώστες, τα γνωστά "μπαλκόνια", θα προσπαθήσω μέσα από εκατοντάδες φωτογραφίες που συγκέντρωσα από τη δεκαετία του 1960, γυρίζοντας την Ελλάδα, να τα ταξινομήσω και να τα τοποθετήσω από την έποψη τη μορφολογική, την καλλιτεχνική, την κατασκευαστική, αλλά και να επισημάνω τη σχέση τους με τη λαογραφία. Στις επόμενες σελίδες, και στους πίνακες θα παρουσιάσουμε και θα σχολιάσουμε δείγματα χαρακτηριστικά, πλήθους τύπων και μορφών φουρουσιών...".