Με την πρώτη του συλλογή διηγημάτων, ο Φοίβος Μπότσης μας δίνει εννέα ιστορίες για την ενηλικίωση, εννέα ιστορίες που φιλοδοξούν να γίνουν μόνο η αφορμή. Με γραφή γρήγορη και ανατρεπτική, ο συγγραφέας υποβάλλει τον αναγνώστη στο «μαρτύριο» της συναισθηματικής συμμετοχής του στα τεκταινόμενα: εκτιθέμενο σε μία πραγματικότητα τόσο απτή και ειλικρινή, που καταλήγει όμορφη, μυστηριώδης και αναπάντεχα ποιητική. Τα πρόσωπα που κινούνται μέσα στις εννέα αυτές ιστορίες είναι τόσο αληθινά που τα γνωρίζουμε με τα ονόματά τους, συνομιλούμε καθημερινά με τις αγωνίες τους, μοιραζόμαστε τα διλήμματα και τα ξαφνιάσματά τους, μπροστά σε μια ζωή που, αγκαζέ με την ενηλικίωση, μοιάζει να αυτονομείται και να παρεκκλίνει από το δρόμο που, νέοι, της είχαμε χαράξει.

Εννέα σύντομες ιστορίες, τόσο πραγματικές, που φέρνουν στο μυαλό τον μεγάλο Αμερικανό διηγηματογράφο Raymond Carver, που υποστήριζε πως «μία καλή ιστορία δεν μπορεί να επινοηθεί? πρέπει να αποσταχθεί».