«Διεκδικώ το δικαίωμά μου να είμαι τερατώδης, ψυχοπλακωτική και ταραξίας.

Το δικαίωμα ν’ απαντάω “άδεια” όταν κάποιος με ρωτάει, πώς είσαι; Αδεια: όχι μεταφορικά, αλλά ως οντολογική αυτοδιάγνωση. Διεκδικώ το δικαίωμά μου να είμαι πεσιμίστρια, πικρόχολη και λιγομίλητη. Με το μυαλό μου να φλέγεται από την παράλογη αυτή ερώτηση: και αν το καλύτερο που θα μπορούσε να μου συμβεί είναι να πεθάνω;

Θέλω όταν κάποιος με ρωτάει “πώς είσαι;” να μην αισθάνομαι υποχρεωμένη ν’ απαντήσω: καλά. Εκτός κι αν υπάρχει η αναγκαία εμπιστοσύνη για να πω: σκατά κι απόσκατα. Μπουχτισμένη. Μ’ όρεξη να στείλω μερικές μπούφλες με κατ’ οίκον παράδοση, επειδή, όπως λέει ο Μπάμπο, για κάτι τέτοιο φυσικά κι έχω λεφτά.»

Ένα προσωπικό κείμενο της Ντάλια δε λα Σέρδα.