Στη μικρή ζωή μας, για τα μικρά είμαστε υπεύθυνοι και υπόλογοι - τα μεγάλα μάς ξεπερνούν.
Για κάποια «μικρά» θέλησα να γράψω κι εγώ. Τα βλέπουμε, τ αγγίζουμε, τα χρησιμοποιούμε καθημερινά, αλλά δεν τα προσέχουμε. Μας καλύπτουν ανάγκες -κάποτε ζωτικές-, μας προσφέρουν διευκολύνσεις, μας κρατούν συντροφιά στις δύσκολες ώρες. Κι όλα αυτά χωρίς να μας ζητούν τίποτε. Κι εμείς τ αφήνουμε στο περιθώριο, άκαρδοι κι αγνώμονες.
Αλλοτε πάλι, τα κακομεταχειριζόμαστε, τα κάνουμε όργανα του θυμού μας, της αδυναμίας μας, του κακού μας χαρακτήρα. Όπως και να ’χει, όμως, αυτά υπάρχουν δίπλα μας σιωπηλά, αδιαμαρτύρητα.
Είναι καιρός να τα δούμε με άλλο μάτι και κάποιες φορές να τ αφήσουμε να μιλήσουν τα ίδια. Αλλωστε, δικαίωμα λόγου έχουν όλοι. Σας άνοιξα την πόρτα τους. Δείτε τα που σας καλούν, κάποια σας κλείνουν το μάτι.