Τι σημαίνει να είσαι καλός άνθρωπος;

Η ερώτηση αυτή τριβόλιζε μέρα νύχτα το κεφάλι ενός αγοριού, γόνου πλούσιας οικογένειας. Στο Λονδίνο του 1920 ο μπόμπιρας αυτός έβλεπε τον εαυτό του ως εξερευνητή με πλώρη το άγνωστο. Μα έπειτα μεγάλωσε. Τα χρώματα σκόρπισαν, τα παραμύθια σίγησαν. Στο φως ήρθαν οικογενειακά μυστικά. Στο ομιχλώδες Λονδίνο αποβιβάστηκαν Ρώσοι αντεπαναστάτες κι έτσι το αγόρι αναγκάστηκε να γίνει άντρας. Μπλεγμένος, μαζί με την οικογένειά του, στις πολιτικές ίντριγκες της εποχής, έρχεται αντιμέτωπος με σκληρές όψεις, ωμές αντιδράσεις και πικρές αλήθειες.

Μπροστά στο σκοτεινό πρόσωπο της πραγματικότητας ο άντρας πια βρίσκει τον εαυτό του να μουρμουρίζει, «μακάρι να μη σπάσει καμιά καλοσύνη μπροστά στη σήψη που εμείς προκαλούμε. Μακάρι να συνεχίσουμε να αγκαλιαζόμαστε, να νοιαζόμαστε και να αγαπάμε. Μακάρι τα ηλιοβασιλέματα να μη χάσουν ποτέ τη γοητεία τους».

Ο άντρας αυτός, στη ζωή του πολλά έκανε και πολλά κατάφερε. Το δίλημμα του καλού, όμως, δεν μπόρεσε ποτέ του να λύσει:

«Όταν συγκρούονται το προσωπικό με το κοινό καλό, εσύ τι επιλέγεις; Αυτό είναι το ζύγι του καλού».